De wereld rond,
terug naar huis
Claudia kookte jarenlang aan boord van privévliegtuigen. Ze vloog de hele wereld over en leerde in elke keuken iets nieuws, een techniek, een kruid, een manier van smaken in balans brengen.
Maar ze zag ook elke dag hoeveel er werd weggegooid, en hoe eten van de andere kant van de wereld werd ingevlogen. Het werk gaf haar steeds minder voldoening. Dus ging ze zelf op reis, naar India, Indonesië en Mexico, om te koken met de mensen die daar wonen.
In een dorpje midden in de jungle van Indonesië kookte ze elke dag met de vrouwen uit het dorp. Bijna alles wat ze nodig hadden, haalden ze uit hun eigen tuin. Dat had Claudia in al die jaren als chef nog nooit meegemaakt.
Toen ze thuis vertelde over haar reis, vroeg iedereen, "Ga je nu Indonesisch voor ons koken?" Maar daar zat de magie niet. Die zat in zelf oogsten, en koken met wat het landschap je geeft. Waar je ook bent.
"You cook just like a grandma."een van de mooiste complimenten die Claudia ooit kreeg
Terug in Nederland ging ze op zoek naar zelfoogsttuinen. Bij Pluck van het Veld in Cromvoirt maakte ze elke week kookfilmpjes met de oogst van dat moment. Ze ontdekte hoeveel er hier groeit, en hoe lekker dat is. Terug naar het vliegtuig wilde ze niet meer.
Ze werd retreat-chef, en bij De Groene Afslag bouwde ze mee aan het restaurant, de kookworkshops en de programmering rond voedsel en landschap. Nu krijgt haar eigen verhaal de ruimte, de Landschapskeuken.
Haar technieken komen van over de hele wereld. Haar oogst komt van hier.
Uit Claudia's keuken
Wat mee aan tafel komt
Claudia leerde genieten van eten niet in een restaurant, maar in de keukens van haar twee oma’s. Daar ontdekte ze dat eten meer is dan wat er op je bord ligt. Het is samen aan tafel zitten, de tijd nemen en voor elkaar zorgen. Deze herinneringen aan vroeger hebben haar gebracht waar ze nu is.
Het kruidenkastje
Met vakjes en laatjes voor eieren, vermicelli en kruiden. Uit de keuken van de oma die de lekkerste groentesoep en pannenkoeken maakte.
De tinnen bakvormen
Ze hingen aan de keukenmuur van de andere oma, die gestoofde aal maakte en altijd haring in huis had.
De ronde tafel
Waar de hele familie elk weekend samenkwam. Iedereen kletste volop en eten werd gedeeld met elkaar.
De lange tafel
Een droom van jongs af aan, een lange tafel in de tuin, een wit tafelkleed en iedereen die je lief is eraan.
In Spanje leerde Claudia het woord sobremesa, blijven zitten als het eten op is. In het Nederlands heet dat natafelen. Aan de tafels van de Landschapskeuken is daar altijd tijd voor.